Ataki i przyjęcia każdego zawodnika podzielone przez sety, które faktycznie rozegrał — nie przez sety drużyny.
Co widzisz
Jeden wiersz na zawodnika, z wydajnością set po secie, liczoną tylko na setach, w których był na boisku.
Poniżej tabela Obciążenie i presja — końcówka seta: ile piłek każdy dotyka na rozegranego seta i jak wypada, gdy seta trzeba domknąć.
Kolumny dzielą się na dwa bloki. Obciążenie: piłki na rozegranego seta, rozdzielone na sideout (zmiana zagrywki, pierwszy atak po przyjęciu) i break point (gdy jest się przy zagrywce) — to dwie różne fazy, a mieszanie ich ukrywa tego, kto dźwiga ciężar tylko w jednej z nich. Presja: ataki rozegrane od 20. punktu (od 10. w piątym secie), z efektywnością i pozytywnością w przyjęciu na tym odcinku oraz deltą względem reszty seta.
Co możesz zrobić
- Odczytać wydajność każdego na jego własnym czasie gry.
- Porównać podstawowego i zmiennika na tej samej podstawie.
- Zobaczyć, kto dźwiga ciężar, przy zmianie zagrywki i przy zagrywce, na rozegranego seta.
- Zobaczyć, kto wytrzymuje końcówkę: delty mówią, czy ktoś wypada lepiej czy gorzej, gdy seta się domyka.
- Sortować tabelę po dowolnej kolumnie, dotknięciem nagłówka.
Warto wiedzieć
- Tu leży różnica, która się liczy: zawodnika, który wszedł w czwartym secie, nie dzieli się przez pięć. Średnie drużynowe tak robią, ta strona nie.
- Set z bardzo małą liczbą rozegranych akcji daje skrajne procenty: patrz na objętość.
- Końcówka seta zaczyna się od 20. punktu (od 10. w piątym): liczy się wynik jednej z dwóch drużyn, nie tylko własnej.
- Delty przy małej liczbie piłek są przygaszone na szaro. Poniżej dziesiątki piłek w końcówce delta nie jest sygnałem, tylko szumem: widać ją, ale wyblakłą, żeby nie czytać jej tak, jakby ważyła tyle co pozostałe.
- Obciążenie dzieli się przez rozegranego seta, nie przez seta drużyny: ten, kto wchodzi w trakcie meczu, nie jest rozcieńczany.